|
Lopen in de paleisbossen
Ria Borkent
Elke maandagmorgen ga ik tegenwoordig richting Het Loo, om mee te doen met Nordic walking.
|
Wandelen met stokken, die je links en rechts in de grond prikt. Het bovenste plaatje laat zien hoe we daar in de bossen lopen. Vanmorgen was het prachtig weer en dat was heerlijk na alle keren dat ik in de stromende regen naar Het Loo fietste en in plensbuien mijn regenbroek zegende.
Ik heb in november / december eerst zes lessen gedaan, ook in de paleisbossen. |
 |
Daarna besloot ik door te gaan met wandelingen van een uur, op de maandagmorgen. Ik heb gekozen voor een locatie dichtbij, die voor mij op de fiets te doen is, en zo kwam ik op de maandagmorgen uit.
|
Op het plaatje hiernaast zie je hoe we halverwege het uur wandelen vaak wat oefeningen doen onder leiding van de instructeur, een energieke dertiger.
En dit is waar ik van de zomer op hoop: lekker buiten lopen op plekken waar je nog nooit geweest bent.
Meer nog dan de lichamelijke training is voor mij buiten lopen het motief geweest. Ik ben niet iemand die alleen de bossen doorkruist, maar ik loop wel graag wat langere afstanden dan ik met mijn hond gewend ben, zonder dat het meteen twintig kilometer moet worden. |
 |
In een uur Nordic Walking loop je ongeveer een afstand van 8 kilometer. Je houding is actiever dan wanneer je zonder stokken loopt, de armen maken een pendelbeweging vanuit de schouders, en dat zorgt ervoor dat de bij veel mensen vastzittende schouders losgemaakt worden. Meer dan bij gewoon wandelen worden spieren en spiergroepen actief en wordt er energie verbruikt, vanwege de achterzwaai. Knieën en heupen worden ontlast door het gebruik van de stokken, waardoor Nordic Walking ook voor ouderen ideaal is. Mannen en vrouwen.
Wat heb ik al meegemaakt?
1. van de fiets gevallen op de Deventerstraat. Ik had “het pakket’ genomen: stokken en lessen en wandelgroep-voor-een jaar voor één prijs.
De dag dat ik mijn nieuwe ‘poles’ (stokken) kreeg, stopte ik ze in de fietstas, en de uiteinden had ik aan het stuur vast. Omdat ik gecontroleerd fietste kwam ik goed thuis. Dit gaat best, dacht ik. Echter, de volgende maandag, op de heenweg, wilde ik een stoplicht ‘halen’ waarvoor snel een bocht genomen diende te worden.
Mijn stokken beletten mij dit, zodat ik ten val kwam. Van schaamte heb ik meteen bij Intersport een tas gekocht, zodat ik de stokken nu als twee ingepakte giraffenekken op de rug draag.
Natuurlijk sprak mijn man mij naderhand streng toe over zoveel ondoordachtheid, maar hij was wel zo lief om het geld voor mijn wandelsport reeds overgemaakt te hebben, terwijl ik het zelf zou betalen. Dat ik door regen en wind elke keer gegaan ben, had hij niet verwacht (ik ook niet) en daarom had hij het maar betaald…
2. Na de storm zag het bos eruit als één groot kerststuk. Alle paden lagen vol dennen- en sparrengroen, wat wel zacht, maar erg ongemakkelijk liep. Her en der werden de bospaden versperd door omgewaaide bomen, terwijl links en rechts enkele op half zeven hangende stammen te zien waren, die vroeg of laat zeker zouden vallen. Het omvallen van een dennenboom hoor je pas als hij gevallen is. Dat is de reden dat er in dit bos een boswachter is omgekomen tijdens de januaristorm. Nu is alles weer opgeruimd. Ik voelde mijn voet wegklappen op een achtergebleven dennenappel, maar mijn stokken hielden mij overeind.
3. Vanmorgen gezeefd zonlicht door de bomen. De bossen achter paleis Het Loo zijn zeer afwisselend, en hebben deels een parkachtig karakter, met brede lanen, vijvers, weiden, spaarzame witte kasteeltjes, waarin ik me voostel dat bosnimfen wonen, open plekken met in de verte samenscholende herten, dichtere gedeelten met kronkelpaden, graspaden en zandwegen. Ik ben in deze bossen weinig geweest, omdat er geen honden mogen komen, en wij altijd wandelgebieden kiezen waar dat wel mag. Er is dus op deze locatie nog veel te genieten voor mij.
|
