Wedstrijdtijden-analyse (WTA): een interactief computermodel waarmee de samenhang tussen diverse prestatiebepalende factoren, én het effect van een bepaalde trainingsarbeid op elk van deze factoren, inzichtelijk kan worden gemaakt.

Testen: Onderdeel van het trainingsproces; in dit onderdeel stelt men vast hoe men er voor staat.

Doelen: Onderdeel van het trainingsproces; het definiëren en vastleggen van de prestaties die de atleet nastreeft. Hierbij wordt met behulp van SMARTER en SCCAMP bepaald welke PBF’s getraind dienen te worden.

Plannen: Onderdeel van het trainingsproces; in dit onderdeel stelt men vast hoe de trainingsplanning er uit moet gaan zien.

Trainen: Onderdeel van het trainingsproces; het verbeteren van de prestatie van een atleet door systematisch gebruik te maken van drie principes, te weten Specificiteit, Overload en Reversibiliteit.

Specificiteit: Alleen datgene dat tijdens een training belast wordt, zal getraind worden.

Overload: Het lichaam zodanig belasten dat er schade optreedt.

Reversibiliteit: Veranderingen in het lichaam brengen die tijdelijk zijn.

Evalueren: Onderdeel van de trainingscyclus; in dit onderdeel wordt gekeken naar de reden(en) voor het verschil tussen de van te voren bepaalde trainingsdoelen en de daadwerkelijke resultaten.

Fatigue 1: Een prestatiebepalende factor in de WTA die de prestatieafname aangeeft die het gevolg is van vermoeidheid, veroorzaakt door de tijdsduur van de inspanning.

Fatigue 2: Een prestatiebepalende factor in de WTA die de prestatieafname als gevolg van glycogeendepletie aangeeft.

Fatigue 3: Een prestatiebepalende factor in de WTA die samenhangt met de mate van intervalvermoeidheid.

T_max: Een prestatiebepalende factor in de WTA die het tijdstip aangeeft waarop de Vmax bereikt.

TRIMPS optimalisatie: een berekening waarbij men de TRainings IMPut Score (de zwaarte van een training) vergelijkt met de prestatieveranderingen.

V^­_max: Een prestatiebepalende factor in de WTA die de hoogste gemiddelde snelheid aangeeft die een atleet (loper, fietser etc.), vanuit stilstand gemeten, kan bereiken.

VT1: de eerste ventilatoire drempel; het moment waarop de sporter niet alleen dieper gaat ademhalen, maar waarop ook de ademhalingsfrequentie omhoog gaat; de belasting waarbij je tijdens een inspanning nog net een gesprek kunt voeren zonder “tussendoor te hijgen”.

VT2: de tweede ventilatoire drempel; het punt waarop het ademminuutvolume (VE) exponentieel gaat toenemen ten opzichte van de zuurstofconsumptie tijdens een oplopend belastingsprotocol.