"Het geheel van regelmatige, geleidelijk progressief toenemende belastingcomponenten cq -prikkels, met het doel de prestatie te verbeteren".

Je lichaam streeft te allen tijde naar een natuurlijk lichamelijk evenwicht (de homeostase). Als je traint dan verstoor je als het ware het natuurlijk lichamelijk evenwicht. Je lichaam reageert hierop met een natuurlijke aanpassing (adaptatie) om te kunnen functioneren op een hoger niveau. Je legt de lat als het ware iets hoger voor je lichaam dan het normaal gewend is. Dit betekent logischerwijs dat naarmate je meer getraind bent, je steeds intensievere trainingsprikkels toe moet dienen om tot een hoger prestatieniveau te kunnen komen. Dit is het principe van overload en verminderde meeropbrengst.

Overload is simpelweg elke keer net iets mee van je lichaam vragen dan het binnen de homeostase (het natuurlijk evenwicht) aankan zodat het zich weer moet aanpassen aan de nieuwe belasting. Verminderde meeropbrengst is zeer duidelijk aanwezig bij topatleten. Een beginnende, ongetrainde sporter kan met heel weinig training al heel veel vooruitgang boeken. Topatleten moeten heel hard trainen om nog enige vooruitgang te boeken in hun sportprestaties. Dat komt omdat ze eigenlijk al tegen de grens van hun prestatievermogen aanzitten.

De kunst is om de weg van de geleidelijkheid te kiezen. En dat is met recht een kunst want de fout die beginnende, geoefende én vergevorderde hardlopers maken is het overslaan van delen uit het trainingsproces door op een te hoog niveau te trainen. Er ontstaat in die situaties een dusdanige verstoring van de homeostase dat er geen adaptatie maar irritatie van het lichaam ontstaat. De irritatie van het lichaam door deze overbelasting kan zich uiten in allerlei vormen. Je kunt er in ieder geval (langdurig) geblesseerd door raken.